Ken jij al een kleuter met een mobiel?

400 Nederlandse kleuters hebben een mobieltje. 400 kleine kinderen tussen de 4 en 6 jaar. Ik probeer me voorstellen hoe dat er uit ziet. Kleuters met een mobieltje. Ik zie direct het beeld voor me van mijn dochter, nu nog maar 2 jaar, die met haar speelgoedtelefoon aan haar oor door het huis loopt en ‘ooooi oema’ (hoi oma) tegen het roze plastic ding roept.

Direct daarna volgt de gedachte: ‘Wat moet een kleuter met een mobiele telefoon?’ En eerlijk gezegd, ik kan voor mezelf geen geschikt antwoord bedenken op deze vraag.

‘Dan kan hij mij bereiken’

Ik lees diverse artikelen waarin anderen deze vraag wel beantwoorden. ‘Het is fijn dat ik mijn kind kan bereiken en hij mij’. Interessant hoeveel vragen dit antwoord vervolgens weer bij mij oproept: Je kind is thuis, op school, bij vriendjes/vriendinnetjes, op de sportclub of lekker buiten aan het spelen. In alle situaties is er een volwassene in de buurt waar je kind zich kan melden bij problemen, toch? En als hij buiten speelt dan hoop ik dat je zelf dichtbij bent voor toezicht, je kind is immers nog maar een kleuter. En waarom zou een kleuter je moeten bellen? Om te zeggen dat hij per ongeluk in zijn broek geplast heeft? Of dat hij straf gekregen heeft van de juf of om te zeggen dat hij de traktatie van Jantje niet zo lekker vindt?

In geval van nood vergeten ze alles, zelfs hun eigen naam

Een ander antwoord op deze vraag kan zijn: ‘Op het moment dat mijn kind in gevaar is kan hij mij bellen’. Aan welk soort gevaar moet ik dan denken? In de sloot vallen, verdwalen, gat in zijn knie of enge meneren die je kind mee willen nemen?

Mijn ervaring met kleuters is dat ze in geval van nood, overmand door emoties, niet meer kunnen praten, niet weten waar ze wonen en soms niet eens weten wat hun eigen naam is. Dus hoe reëel is het om te denken dat een kleuter in geval van nood in staat is om je te bellen?

Eigen schuld, dikke bult?

En ik vraag me af, hoe zit het eigenlijk met ‘verantwoordelijkheid’? Ik bedoel, draag je met het aanschaffen van een mobiel een stukje verantwoordelijkheid voor veiligheid over van jezelf naar je kind? Onder het mom, je kunt me bellen en als dat niet lukt: eigen schuld, dikke bult?

In mijn ogen moet een kleuter altijd kunnen spelen, zonder besef van tijd. Volledig opgaan in fantasie. En weten dat er altijd iemand in de buurt is die voor ze zorgt op het moment dat dat nodig is.

Hoe sta jij hier in? Deel het met me!

Please follow and like us:

2 gedachten over “Ken jij al een kleuter met een mobiel?”

  1. Helemaal met je eens. Ik snap ook niet waarom een kleuter een mobiel zou moeten hebben. Ik vond het artikel zelfs hier en daar een beetje lachwekkend gezien de argumenten van andere ouders om hun kleuter van 4 wel een mobiel te geven. Ik vind de vraag al lastig wanneer je je basisschool kind een mobiel moet geven. Wat is nou echt de juiste leeftijd? Net wat je zegt wanneer is een kind rijp om zelf verantwoordelijkheid te dragen. Er zijn zelfs pubers van 18 die nog moeite hebben met verantwoordelijkheid dragen en verantwoordelijkheid nemen, laat staan een kind van een jaar of 10 of een kleuter. Toen ik in de leeftijd zat dat ik op de middelbare school zat, was ik ook niet bereikbaar. Als ik mijn moeder of mijn vader moest bellen, liep ik naar de telefooncel om te bellen.

    Ik zeg nee. Tot 14 jaar GEEN mobiel.

    1. Het schijnt ook dat kinderen en jongeren niet meer dagdromen omdat ze altijd door dat mobieltje afgeleid zijn. Dat kan toch niet goed zijn?! Ik heb de basisschool gevraagd er ook extra op te letten dat de kinderen die dingen thuislaten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *